Half juni kreeg het scheidsrechterskoppel Ferry van de Beek en Niels Egberts te horen dat zij waren aangewezen voor het EK heren onder 18 in Montenegro. Hier volgt hun uitgebreide verslag.
 
9 augustus.
’s Ochtends vroeg staan we al op schiphol. Geen idee wat ons te wachten staat, dus voor de zekerheid maar alles ingepakt. Dat vindt Malev de maatschappij waarmee we vliegen ook prettig. Zij incasseren meteen 80 euro aan overgewicht. Na een tussenstap op Boedapest arriveren we in Podgorica, de hoofdstad van Montenegro. We worden warm welkom geheten, letterlijk, het is er 40 graden. Dat belooft nog wat.
Nadat we in het hotel zijn aangekomen en onze spullen hebben uitgepakt besluiten we te gaan lunchen. Daar komen we onze Bosnische collega’s tegen en na de lunch besluiten we met hen een supermarkt op te zoeken om wat water in te slaan. Daarna zijn we een filmpje gaan kijken op de hotelkamer. ’s Avonds na het diner zijn de meeste koppels gearriveerd en is er een weerzien met oude bekenden uit Wit-Rusland en Slovenië, koppels waarmee we al eerder in Granollers zijn geweest. Na een paar drankjes gaat iedereen naar de kamer, de dagen worden nog lang.
 
10 augustus.
’s Ochtends bespreken we met de Griekse waarnemer, Sotiris Migas, oud Olympisch scheidsrechter, onze presentatie. Ieder koppel moet die middag namelijk een presentatie geven van 10 tot15 minuten. Onze presentatie ziet er goed uit volgens hem.
Na de lunch begint de conferentie, het theoretische gedeelte van dit kampioenschap. Diverse sprekers, waaronder de waarnemers en de EHF vertegenwoordigers, spreken ons toe om te vertellen wat er o.a. van ons verwacht wordt dit toernooi. Zo krijgen we te horen dat we gaan fluiten met headset en ieder koppel een eigen set krijgt die gedurende het toernooi gebruikt mag worden. Toch fijn dat we daar in Nederland al mee geoefend hebben. Andere richtlijnen zijn: geen horloge en geen straffen en doelpunten noteren. Daar is de tafel voor. Heel prettig.
Om 4 uur gaat Sandor Andorka, de scheidsrechtersverantwoordelijke van de EHF, verder met de nieuwe regels. Om 6 uur moeten we de zaal uit maar is het programma helaas nog niet afgelopen. In de lobby doen we vervolgens de spelregeltest waarbij voornamelijk nieuwe spelregels worden getoetst. Aansluitend moeten wij nog onze presentatie geven samen met nog drie koppels. Dat wordt een beetje snel, snel omdat we ook nog naar een welkomstdiner moeten. Gelukkig gaat alles goed en onze filmpjes worden goed ontvangen.
Snel door naar het welkomstdiner, wat heerlijk is, en daarna weer op tijd naar bed.
 
11 augustus.
Die ochtend gaan we vroeg op pad. De conditietest moet worden gedaan in een zaaltje paar kilometer verderop. De techniek laat ons helaas in de steek waardoor de shuttle run gedaan wordt met de laptop en een fluitje. Bij het fluitje moet je op de lijn zijn. Aansluitend aan de conditietest vindt er nog een praktijkgedeelte plaats, waarbij elk koppel zijn theoretische presentatie ondersteunt met een praktijkgedeelte. Door tijdgebrek komen wij echter niet aan de beurt.
’s Middags gaan we verder met de conferentie. Een aantal koppels moet hun presentatie nog geven en ook enkele waarnemers moeten nog iets vertellen. De videoanalyses worden nog besproken en daarna is het alweer tijd om te vertrekken. Wij gaan samen met de koppels uit Wit-Rusland, Oostenrijk, Litouwen en Griekenland naar Niksic, 80 kilometer verderop.
 
12 augustus.
Vandaag de eerste wedstrijden, maar wij zijn meteen de eerste dag reserve. Weer eens wat anders dan de openingswedstrijd te fluiten van het toernooi, wat ons tot nu toe altijd is gebeurd bij elk toernooi waar we kwamen. We zijn wel reserve voor de eerste twee wedstrijden wat inhoudt dat we een opdracht mee krijgen tijdens de wedstrijd om te analyseren.
We beginnen om 8 uur ’s ochtends met wat fysiek werk. Verplichte kost. Gelukkig ligt er op 500 meter van ons hotel een basketbalveldje dus na een warming up door er naar toe te rennen en wat te rekken volgt een half uur basketbal. Daarna hebben we nog een spelregeltest. De zogenaamde ‘Which rule says?’ test, waarbij je in het spelregelboekje moet opzoeken in welke spelregel een bepaald fragment staat. Deze test hadden we wel eens moeilijker meegemaakt, de zinnen waren gemakkelijk te vinden dit keer.
Na de lunch naar de hal voor de eerste wedstrijden. Onze Griekse collega’s bijten het spits af. Wij krijgen als opdracht het gevecht op de cirkel te analyseren. Ze hebben hier niet veel moeite mee, ook omdat in deze wedstrijd de cirkels zeer correct te werk gaan. De tweede wedstrijd van de Wit-Russen was wat dat betreft wel anders. Beide cirkels vraten de nodige ongein uit en ze hadden hier dan ook hun handen vol aan.
De laatste wedstrijd van de dag is die van Montenegro tegen Duitsland. Er zit ongeveer 1500 man op de tribune die behoorlijk wat kabaal maken. Maar het team van Montenegro is niet opgewassen tegen Duitsland en verliest ruim. Een grote teleurstelling voor het thuisland.
Na terugkomst om kwart voor 10 in het hotel hebben we nog diner en daarna kan iedereen zijn eigen gang gaan.
 
13 augustus.
’s Ochtends om 8 uur eerst weer basketballen waarna we pas gaan ontbijten. Na het ontbijt volgt de bespreking van de dag ervoor. De wedstrijden worden doorgenomen waarbij eerst het koppel zelf iets vertelt over hun eigen ervaring van de wedstrijd, daarna het reserve koppel en daarna de waarnemer van die wedstrijd. De sfeer is open en positief en er wordt constructief gesproken. Geen onnodige beschadiging maar wel wijzen op fouten die gemaakt worden. Het laatste half uur bespreken we videofragmenten van de wedstrijden die soms voor de nodige discussie zorgen maar ook gelden als tips voor de overige koppels. Dos en don’ts worden zo besproken.
’s Middags uitgerust op de hotelkamer, wij komen pas om 6 uur in actie bij de wedstrijd Duitsland – Portugal. Portugal heeft de eerste dag dik verloren van Spanje en Duitsland dik gewonnen van Montenegro. Het lijkt vooraf dus een makkie voor Duitsland. Niets is minder waar zo blijkt tijdens de wedstrijd. Portugal verkoopt de huid duur en buigt uiteindelijk pas in de laatste paar minuten voor Duitsland. We houden een goed gevoel over aan de eerste wedstrijd en krijgen de complimenten van Christian Schwarzer, de coach van Duitsland. Logisch, hij heeft gewonnen, maar het blijft een imposante verschijning.
’s Avonds de bevestiging van Andorka dat hij tevreden over ons was op enkele kleine missers op de progressieve lijn na. Ook mag er meer gelachen worden van hem, maar dat zijn o.a. de zenuwen van de eerste wedstrijd.
 
14 augustus.
De eerste van in totaal 3 rustdagen. ’s Ochtends lekker uitslapen want een rustdag is echt een rustdag, dus geen basketbal ’s ochtends. Na het ontbijt besluiten we met een groepje de stad in te gaan om wat te shoppen. Sommigen kopen een T-shirt of souvenir. ’s Middags rustig aan gedaan in het hotel en rond 4 uur vertrokken we per bus naar een grote wijnkelder. Plantaze is de grootste producent van wijn in Montenegro en één van de grootste op de Balkan. We worden ontvangen in een grote vliegtuighangar waar in de oorlog 23 toestellen stonden opgeslagen. Een bomexplosie zorgde echter voor een brand waarbij alle toestellen vernietigd werden. Na de oorlog werd de hangar cadeau gedaan aan Plantaze, die er nu gebruik van maakt als wijnopslag.
 
15 augustus.
’s Ochtends hebben we weer technische bespreking. De wedstrijden worden weer besproken en van enkele wedstrijden worden fragmenten getoond. Van onze wedstrijd helaas niet, maar dat komt vast nog goed de komende dagen. Wij zijn vandaag aangewezen voor de wedstrijd Tsjechië – IJsland. In deze groep is alles nog open na 2 speeldagen. Alleen IJsland kan niet meer naar de hoofdronde maar nog wel derde worden en Tsjechië kan nog 1^e, 2^e, 3^e en 4^e worden in deze groep. De wedstrijd is knotsgek. Een totaal ren je rot waarbij er geen enkele rem zit op de spelers. Bij rust is het 21-21 en we eindigen de wedstrijd met een stand van 41-37 in het voordeel van IJsland. En dan werd de keeper van Tsjechië nog uitroepen tot man of the match! In de eerste helft hebben we wat moeite met onze 7 meter lijn waardoor er wat irritatie ontstaat op het veld. In de tweede helft hebben we echter geen problemen en keert de rust terug op het veld en kunnen we de wedstrijd tot een goed einde brengen.
De waarnemer uit Griekenland was op zich tevreden maar benadrukte wel de DVD terug te kijken met betrekking tot enkele situaties wat betreft 7-meters en progressieve bestraffing. Verder moest vooral Niels meer plezier uitstralen en niet zo serieus kijken. Dat hebben we ook vaker gehoord!
Die opdracht van de DVD blijkt ’s avonds iedereen te krijgen want de wedstrijden van deze derde dag blijken allemaal van een minder niveau dan de eerste twee dagen. Verplicht analyses maken dus.
 
16 augustus.
Halverwege. De tweede rustdag begint dus met de analyse van onze eigen wedstrijd. We zien op de DVD terug wat de waarnemer bedoelde en constateren in de eerste helft enkele goedkope 7-meters en niet gegeven progressieve bestraffingen. Voor het middaguur moet het ingeleverd zijn maar dat is geen probleem.
Rond 1 uur, direct na de lunch vertrekken we naar Cetinje, alwaar we de hoogste berg van Montenegro zullen gaan beklimmen. Een busrit van 2 uur brengt ons bij de top van de berg waarna nog 491 traptreden volgen. Het uitzicht is vervolgens wel magnifiek. Op heldere dagen kun je heel Montenegro en zelfs Italië zien liggen. Helaas is het heiig vandaag maar toch een belevenis. Terug beneden in Cetinje bezoeken we nog snel het museum van nationale kunst alvorens we naar een groot meer gaan. Dit meer dat doorloopt tot Albanië is het decor van een gezellige cruise met eten en drinken aan boord. Tot ver na zonsondergang bevinden we ons op de boot en het is dan ook erg gezellig.
 
17 augustus.
Wij mogen vandaag naar Podgorica om in de andere hal een wedstrijd te fluiten. De afstand is een uurtje rijden dus op zich geen probleem. We fluiten de wedstrijd Noorwegen – Slowakije die allebei nog in de race zijn voor de 9^e plaats. Normaal niet zo spannend, maar nu kwalificeert de nummer 9 zich nog voor het WK volgend jaar, dus alsnog een semi-hoofdprijs. Slowakije merkt echter als snel dat het niet lukt tegen Noorwegen en besluit uit een ander vaatje te gaan tappen. Het gevolg is een erg harde wedstrijd die ontsierd wordt door 2 minutenstraffen en een kokende Slowaakse coach. Geen reclame voor het handbal. We houden dan ook geen fijn gevoel over aan deze wedstrijd. ’s Avonds terug in Niksic kijken we nog even de kraker Spanje – Slovenië met als inzet de halve finale. Een boeiende pot waarbij uiteindelijk Spanje, met Dujshebaev junior in de gelederen, aan het langste eind trekt.
 
18 augustus
Het ochtendprogramma is zo langzamerhand bekend. De Turkse waarnemer doet vanochtend ook mee met basketballen en laat ons alle hoeken van het veld zien. We kennen allemaal onze basketbalplaats weer.
Wij zijn vandaag weer reserve tijdens de eerste twee wedstrijden. De opdracht die we vandaag meekrijgen is het bekijken van de 7-meter lijn. Geen problemen vandaag bij de wedstrijden, al is het altijd goed om samen te discussiëren tijden de wedstrijd of iets een 7 meter is of niet.
Na de derde wedstrijd gaan we even terug richting hotel om even te internetten en een boek te lezen, waarna we voor de laatste wedstrijd terug gaan naar de hal. Duitsland – Slovenië is nu de wedstrijd. Duitsland wint uiteindelijk en plaatst zich met Spanje voor de halve finales die vrijdag gespeeld zullen gaan worden.
 
20 augustus
De dag van de kruiswedstrijden en de halve finales. De Grieken hebben als enige van onze groep een halve finale en vertrekken naar Podgorica. De Wit-Russen en Litouwers zijn vrij vandaag. De Oostenrijkers en wij treden aan in Niksic. We hebben de wedstrijd Portugal – Slowakije. De tweede wedstrijd. Gelukkig lukt het vandaag wel bij de Slowaken, waardoor de wedstrijd een stuk interessanter en boeiender is. Vanaf het begin zitten we er goed bij en naar mate de wedstrijd vordert hebben we steeds meer het gevoel dat we de wedstrijd onder controle hebben. We zijn dan ook een stuk minder nerveus en relaxter dan in de eerste wedstrijd en hebben dit keer ook gewoon eens een normale wedstrijd zonder gekke dingen. Nadat Portugal de hele wedstrijd voor heeft gestaan maken ze het op het einde toch nog spannend. Er is echter geen verlenging nodig. Ondanks de man-to-man verdediging weet Slowakije het gelijkmakende doelpunt niet te maken, o.a. door een bal richting de cirkel kinderlijk te verknoeien in de laatste 10 seconden.
De waarnemer uit Litouwen is tevreden na afloop en merkt op dat hij een duidelijke progressie in ons fluiten ziet gedurende het toernooi. Vooral de lichaamstaal vindt hij heel erg vooruitgegaan. Het enige dat hij ons meegeeft is het spelen met het fluitsignaal, maar dat is iets wat we wel vaker horen, dat blijft een aandachtspunt.
’s Avonds vinden in Podgorica de halve finales plaats maar wij zijn in Niksic dus kijken de kruisfinales voor de 9^e plaats. Polen en Rusland winnen die allebei met één doelpunt verschil. Het zit allemaal erg dicht bij elkaar in de kruiswedstrijden. In Podgorica wint Spanje verrassend van Denemarken en delft Duitsland het onderspit tegen Kroatië. De finale zondag is dus Kroatië – Spanje.
 
21 augustus.
De ploegen die strijden om plaats 1 t/m 8 hebben vandaag een rustdag. Er wordt alleen in Niksic gespeeld voor plaats 9 t/m 16. De Litouwers fluiten plaats 15, de Wit-Russen plaats 13, de Slovenen de belangrijke wedstrijd om plaats 9 en wij hebben wederom Tsjechië – IJsland om plaats 11.
’s Ochtends is er geen meeting. Er was tevredenheid over de wedstrijden van gisteren. We kunnen dus een uurtje later gaan basketballen. Niels is echter al weer vroeg wakker en komt de Turkse waarnemer tegen. Samen gaan ze alvast naar het basketbalveld om te oefenen. Er komt loon naar werken want het team van Niels en de waarnemer wint glansrijk.
De wedstrijd van vandaag is gelukkig een stuk minder snel dan vorige week. De ploegen zijn ook duidelijk moe. Toch willen ze allebei nog graag winnen en het is dan ook zeker geen slaappotje. Vanaf het begin van de wedstrijd is de sfeer goed. Ondanks de strijd kan er ook af en toe gelachen worden. Er is acceptatie over en weer. Onze beste wedstrijd bewaard tot het laatst.
 
De Kroatische waarnemer geeft ons na afloop 2 plus op lichaamstaal. Hij was echt tevreden over het verkopen van de beslissingen en het plezier dat we uitstraalden. Een mooi compliment. De rest van het rapport mag er ook wezen.
’s Avonds vieren we dat ons toernooi er op zit met een extra glas wijn in de jacuzzi.
 
22 augustus.
De dag van de finales. ’s Ochtends vroeg om 10 uur vertrekken we uit Niksic. Rond 11 uur arriveren we in Podgorica, terug in het hotel waar we de eerste twee dagen zaten. We hebben nog geen souvenirs gekocht dus we besluiten met de Oostenrijkers richting het winkelcentrum te gaan. Hier kopen we allemaal iets voor het thuisfront.
De Oostenrijkers hebben de wedstrijd om de derde plaats. Zij gaan nog even slapen en wij internetten wat in de lobby. Om 3 uur is dan de wedstrijd om de derde plaats. Duitsland staat de hele wedstrijd achter tegen Denemarken, maar Duitsers zijn geen Duitsers als ze niet vlak voor tijd gelijk maken. Verlengen dus. Helaas trekken ze daar toch aan het kortste eind, Denemarken eindigt het toernooi als derde.
De finale Kroatië – Spanje toont twee gezichten. In de eerste helft is Spanje de betere ploeg, in de tweede helft Kroatië. In de hal is het een heksenketel. Honderden Kroaten zijn hun team komen aanmoedigen. Kroatië staat met nog 2 minuten te spelen met 27-23 voor maar staat in ondertal. 3 keer tijdspel en 3 keer balverlies zorgen ervoor dat Spanje tot op één punt terugkomt. Met nog 15 seconden te spelen heeft Kroatië de beginworp maar krijgt weer direct tijdspel. 5 seconden later is de bal bij Spanje. Met nog enkele seconden op de klok waagt Spanje het schot maar dit strandt in het blok. Kroatië is Europees Kampioen.
Na afloop worden de beste spelers en topscoorder gehuldigd. Beste cirkel is die van Kroatië, die afgelopen jaar nog op de Limburgse Handbaldagen speelde met RK Porec.
Na de finale kleden we ons snel om voor het afsluitend banket. Dit blijkt meer een feest dan een officieel banket, waardoor de sfeer al snel uitgelaten en gezellig is.
 
23 augustus.
Dag van vertrek. ’s Ochtends nog wel kunnen uitslapen. We vertrekken pas om half twee richting het vliegveld dus we kijken ’s ochtends nog even een filmpje.
Na de lunch op pad naar het vliegveld. Ditmaal met koffer en alle Adidaskleding die we daar gekregen hebben. Malev is wederom blij met ons. Niels mag 100 euro aan overbagage en Ferry 80 euro aan overbagage aftikken. Wijze les voor de volgende keer, nooit meer zoveel meenemen. Maar goed, dan zul je altijd zien dat precies dan de kleding van Adidas niet op tijd geleverd wordt.
We vliegen weer richting Boedapest en mogen daar voor de tweede keer door de douane controle. Zelfs de schoenen moeten hier uit. Ze gaan hier grondig te werk zou je denken. In de tax free nog wat drank en chocola voor thuis gekocht en dan het vliegtuig in. Achter ons stapt een zaalvoetbalscheidsrechter van de KNVB in. Hij is op het EK zaalvoetbal in Skopje geweest, en heeft het zichtbaar warm in zijn nette pak dat hij heeft gekregen van de KNVB. Helaas zit de hele Nederlandse meisjesbasketbalploeg ook in ons vliegtuig. Zij zijn op het EK in Zagreb geweest. Helaas, omdat ze een uur vertraging hebben vanuit Zagreb en het vliegtuig uiteraard wel wacht op een groep van 25 personen. Een uur later dan gepland komen we dus op Schiphol aan. Uiteraard ook nog eens op de polderbaan, nog eens 15 minuten extra taxiën.
Als klap op de vuurpijl wordt ons een extra controle aangekondigd. In plaats van de vertrouwde gate worden we in bussen afgevoerd naar een plek die doet vermoeden dat we in quarantaine worden geplaatst. Alle handbagage wordt opnieuw gescand, omdat volgens Schiphol Boedapest dit niet goed genoeg doet. Juist, dus daarom moesten onze schoenen uit. Afijn, 2 en half uur later dan gepland staan we eindelijk buiten. Moe maar voldaan en twee fantastische weken achter de rug.

Ferry van de Beek en Niels Egberts