Verburch icoon Jan Hijmans overleden

Het Nederlands Handbal Verbond (NHV) heeft het droevige bericht bereikt dat Jan Hijmans op 72-jarige leeftijd is overleden. Jan was al geruime tijd ziek.

Jan heeft jarenlang samen met Wim Wang op het hoogste niveau gefloten. Zij floten samen vele belangrijke wedstrijden, diverse NHV-bekerfinales en verschillende internationale wedstrijden, waaronder het zogenoemde junioren-WK in Canada, C-WK mannen op Faeröer, B-WK vrouwen in West-Duitsland, WK voor militairen in Frankrijk en Italië en Hapoel Games in Israël.

Jan Hijmans en Wim Wang debuteerden in de Europa Cup in het seizoen 1975/1976 in Schotland met een mannenwedstrijd in de achtste finale van de Cup Winners’ Cup tussen HC East Kilbride en het Belgische Progrès Seraing.

De laatste Europa Cup-wedstrijd floot Jan Hijmans met Wim Wang in het seizoen 1983/1984 in de achtste finale van de Cup Winners’ Cup bij de mannen tussen het Luxemburgse HC Berchem en KR Reykjavik uit IJsland.

Een seizoen eerder floot het duo in de halve finale bij de vrouwen van de Champions Cup, tegenwoordig bekend als de Champions League, de wedstrijd tussen Bayer Leverkusen uit West-Duitsland en Spartak Kiew uit Sovjet-Unie met de succesvolle coach Igor Turchin op de bank.

Jan Hijmans was met zijn koppelgenoot Wim Wang een graag gezien persoon. Hij was recht voor z’n raap. Dat werd door de meesten gewaardeerd maar niet door allemaal. Door een conflict met de scheidsrechterscommissie stopte hij als internationaal scheidsrechter. Hijmans en Wang werden in 1983 uitgeroepen tot scheidsrechter van het jaar van het NHV. Diverse jaren later, toen ze al lang waren gestopt, kreeg het duo nog altijd punten van verslaggever Evert ten Napel.

Jan Hijmans was een bijzondere man en dat uitte zich op verschillende manieren. Naast zijn scheidsrechterscarrière betekende Jan Hijmans enorm veel voor Verburch en de gemeenschap in Poeldijk. De manier waarop hij trainingen gaf, waarop hij coachte en de manier waarop hij de meiden aansprak, dat kon alleen Jan op die manier.

Hij was geen man van alles volgens de strakke regeltjes en zich stilletjes opstellen langs de lijn. Ook had Jan een bijzondere humor en kon hij prachtige verhalen vertellen. Jan was een geboren handbalman die zelf vele talenten heeft ontwikkeld, hij droeg de sport een warm hart toe.

Hij zette zich ten volle in voor de handbalsport en kon dit ook vragen van anderen. Met trots droeg hij de gouden fluit, die hij uitgereikt heeft gekregen van het NHV voor zijn veertig jaar lange inzet als arbiter van handbalwedstrijden.

Naast scheidsrechter en trouwe supporter van Verburch had Jan ook lol aan trainingen en aan leiding geven en stak daar veel tijd en energie in. Dit heeft niet zelden geresulteerd in het behalen van het kampioenschap voor diverse teams.

Met de passie voor handbal heeft hij vele jonge meiden aangespoord hun talenten ten volle te gebruiken. Er zijn nu nog teams die door Jan aangeleerde trainingsvaardigheden en bijzondere tactiek gebruiken in hun wedstrijden.

Een echte Jan Hijmans uitspraak is wel wanneer iemand een open doelkans mist en dat de medespeelster de misser probeert te vergoelijken met de woorden ‘jammer, volgende keer beter’. Dan riep Jan luidt: ‘Jammer? Wat nou jammer, zo'n bal moet er gewoon in!’.

Jan was trouw aan alles wat hem dierbaar was dus ook aan ‘zijn’ Verburch. Hij kende iedereen die op Verburch kwam en andersom. De laatste jaren kwamen Jan en zijn vrouw Corrie wat minder vaak bij Verburch en was hij rustend erelid van handbalvereniging Verburch.

Voor al zijn verdiensten kreeg Jan Hijmans een Koninklijke onderscheiding.

Wij zullen Jan herinneren als een fijne en aimabele man, een topscheidsrechters waar velen een voorbeeld aan kunnen nemen.

Wij wensen zijn vrouw, kinderen en overige familie en vrienden heel veel kracht en sterkte toe in deze moeilijke periode.