Gesprek van de Week met Laura van der Heijden

Ze is misschien niet de meest opvallende handbalster van het Nederlands Damesteam. Laura van der Heijden (24) is echter wel een ‘zekerheidje’ en doet alles altijd met volle overgave. Via LHV Leusden, Nieuwegein, VOC Amsterdam en VfL Oldenburg belandde Van der Heijden vorig jaar in Denemarken, waar ze met Team Esbjerg net naast de landstitel greep. Het is ook voor de Amersfoortse een lang en zwaar seizoen geweest. De komende weken wil de rechteropbouwster in het tweeluik met Tsjechië nog één keer pieken. ‘De Olympische Spelen bereiken, leeft ontzettend in deze groep’.

Op je zestiende ging je al uit huis en verbleef je bijna de hele week op Papendal. Dat moet best een stap zijn geweest.
Ik was de jongste en vond het zeker spannend. Ik weet nog heel goed dat we gesprekken hadden in Zeist. Heel snel al vond ik het een goed idee en had al ja gezegd voordat mijn ouders het wisten, haha. Mijn moeder had er inderdaad best wel moeite mee dat ik zo vroeg uit huis ging, maar gelukkig kwam ik nog elk weekend thuis dus zo erg was het niet. Ik wilde gewoon zo ver mogelijk komen en dat kon ik met de HandbalAcademie bereiken. Mijn doel was zo goed mogelijk worden en ik droomde om in het Nederlands Damesteam te komen. Papendal kon mij daar natuurlijk bij helpen.

Je ouders zijn misschien wel je grootste fans.
Ze zijn overal bij. In Duitsland waren ze er altijd. Nu in Denemarken komen ze niet meer voor iedere wedstrijd, maar dat hoeft ook niet. Ik vind het altijd gezellig als ze er zijn. Soms komen ook vrienden over.

Wat heeft de HandbalAcademie jou gebracht?
Ik ben er zeker fysiek beter geworden. Hier was het iedere ochtend sprint - of krachttraining. Dat heeft mij als persoon sterker gemaakt. Ook in het veld. Op Papendal heb ik vier hele leuke jaren gehad. Je was iedere dag met handbal bezig. Daar vandaan werd je naar school gebracht, dat was allemaal erg goed geregeld. Je ziet ook dat meer dan de helft van onze meiden van het Nederlands Damesteam uit de HandbalAcademie komen. Dat zegt genoeg.

Je studeerde Pedagogische Wetenschappen aan de Universiteit van Nijmegen. Hoe staat het daar nu mee?
(Laura lacht) Ja, ik heb tot nu toe alleen mijn propedeuse afgemaakt. Ik wilde destijds graag naar Duitsland en kon de studie toen niet afmaken. Handbal was belangrijker dan school, hoewel ik nog wel weer bezig ben met een studie. Ik doe nu een thuis opleiding bij NTI.

Je staat bekend als een vechtertje. Waar komt die enorme drive vandaan om altijd weer alles te kunnen geven?
Die komt vooral uit mezelf. Mijn ouders hebben ook wel gehandbald, maar deden dat vooral omdat ze het leuk vonden. Mijn opa heeft nog wel gekeept in het Nederlands Herenteam. Dat ik bekend sta als een vechter vind ik mooi. Het is een goede eigenschap en ik hoop dat ik dat blijf houden. Ik wil iedere wedstrijd winnen. Dat zit in mij. Mensen zien dat ook wel denk ik. Altijd zal ik alles geven en met de volle honderd procent in het veld staan.

Ben jij iemand van de achtergrond?
Ik ben misschien wel een beetje bescheiden, maar niet altijd op de achtergrond hoor. Het zit in je karakter zoals je bent.

Bij jouw club Team Esbjerg heb je tweefinale wedstrijden om de Deense titel gespeeld tegen FC Midtjylland, de club van Nycke Groot. Hoe kijk je daarop terug?
Het waren hele spannende wedstrijden. Na twee wedstrijden was het 44-45. Twee keer waren we er heel dicht bij. Vooral de thuiswedstrijd was echt super. Het zat helemaal vol. De confetti vloog rond over het veld. Het was een super sfeer om in te spelen.

Je speelt ook volgend seizoen nog bij Team Esbjerg samen met Estavana Polman.
Ja, ik ben niet zo hopperig. Ik heb nog een contract voor één jaar en bekijk het per seizoen. Rond december kijk ik altijd wat ik wil. Waar kom ik het beste tot mijn recht en daar wil ik dan spelen.

Is de beleving in Denemarken anders dan in Duitsland?
Handbal komt hier meer op televisie dan in Duitsland. Heel veel wedstrijden worden live uitgezonden. En in de stad weten ze toch wel wie ik ben. Ja, ik vind dat eigenlijk best leuk. Dan praten we een beetje en vertel ik de mensen iets over de wedstrijd. Het ligt er in Denemarken wel een beetje aan waar je speelt. Wij handballen in Esbjerg in de hal waar de meeste mensen komen. Voor mij is het iets anders dan in Oldenburg waar ik vier jaar lang alles speelde. Dat hoorde ik laatst van iemand. Dat ik geen enkel duel heb gemist daar. Bij Esbjerg is meer concurrentie. Ik speel geen zestig minuten meer, maar nog wel voldoende.

Je bent inderdaad nooit geblesseerd. Is daar een verklaring voor?
Je moet wel geluk hebben met je lichaam en je krachttraining doen en bijhouden. Ik leef heel serieus voor mijn sport. Je traint elke dag en zit in een vast ritme. Ook let ik goed op wat ik eet. Maar laten we het even afkloppen dat ik eigenlijk nooit een zware blessure heb gehad. Want hier hou ik niet zo van, haha...

Ben je een andere handbalster geworden?
Van krachthandbal in Duitsland ben ik nu meer met tactiek gaan spelen. Je moet door de verhoogde concurrentie in Denemarken ook slimmer spelen en kan niet alles meer uitproberen. In die zin ben ik wel een beetje veranderd, maar niet zo heel veel.

Jullie spelen op zaterdag 6 juni thuis in Arnhem tegen Tsjechië en dan een week later de return in Most met als inzet een plek op de WK in Denemarken. Hoe bereid jij je voor?
Eigenlijk altijd wel op dezelfde manier. Je analyseert, waar ligt hun kracht, waar de onze en wat moeten we daar dan zelf tegenover zetten. We kijken ook uitgebreid video met zijn allen. Later heb je dan ook nog de mogelijkheid beelden op je kamer te bekijken. Natuurlijk komt er dan ook wat druk bij. Ik vind dat niet erg en heb het ook nodig. Dan voel je ook meer dat je ontzettend graag wil en heb je ook meer zin om een belangrijke wedstrijd te winnen. Dat de WK in Denemarken is, maakt het zeker extra leuk. We moeten daar een goed toernooi spelen, want dat is weer belangrijk voor het Olympisch Kwalificatie Toernooi (OKT).

Hoe kijk je aan tegen de ontwikkeling van Oranje?
We worden steeds beter. Met een heel jong team zijn we begonnen en elk jaar zijn we een stapje gegroeid. We worden slimmer en gaan steeds beter als team spelen. Dat speelsters na de EK zeiden dat we soms in zware wedstrijden nog wat volwassener en meedogenlozer moeten worden, klopt. Het is dat beetje slimheid waardoor je net de winst pakt en niet verliest. Dat verbeteren we ook door met elkaar te praten en veel video te kijken. Kijk, als team moet je langzaam groeien, veel met elkaar bezig zijn en ook gewoon ouder worden.

Vroeger droomde je van het buitenland en het Nederlands Damesteam. En nu?
Ik wil Champions League spelen. Nu hebben we de kwalificatiefase met Team Esbjerg bereikt omdat we dit seizoen tweede zijn geworden. Dus dat is al heel mooi. Mijn grote droom is de Olympische Spelen. Dat leeft echt ontzettend in de groep. Tijdens het vorige kwalificatietoernooi (mei 2012, red.) hebben we het op één doelpunt niet gered. We waren afhankelijk van het duel Spanje-Kroatië. Het was echt verschrikkelijk en halverwege ben ik toen ook weggelopen. Toen zag je al dat het niet meer zou gebeuren. Een groot deel van deze groep was er toen al bij. Je wil dat gewoon niet meer meemaken. We moeten dus zorgen dat we niet meer in die situatie terecht komen.

Wil jij Laura en haar team zien schitteren en aanmoedigen tijdens de WK-playoff wedstrijd van Nederland tegen Tsjechië op 6 juni 2015 om 16:00 in Sportcentrum Valkenhuizen te Arnhem. Bestel dan je kaartjes via: https://www.handbal.nl/oranje/kaarten-bestellen/