Jokelyn Tienstra: pure topsporter die toch altijd klaar stond voor een ander

Ondanks die slopende ziekte en de loodzware strijd die ze moest voeren, bleef Jokelyn Tienstra vaak sterk en positief. In haar leven won ze veel wedstrijden, maar een kwaadaardige hersentumor kon de nuchtere Friezin helaas niet verslaan. Bondscoach Henk Groener en technisch directeur Sjors Röttger halen warme herinneringen op van een pure topsporter die toch altijd klaar stond voor een ander.

Tienstra was jarenlang een gewaardeerde kracht in de staf van de nationale ploeg waar Groener sinds zijn entree in 2009 nauw met haar samenwerkte. Maar het contact tussen beide was er al in de jaren negentig toen Jokelyn als jong meisje ballen tegenhield bij E & O. ,,Ik heb alleen maar prettige herinneringen’’, zegt Groener op zachte toon. ,,Zij keepte in Emmen waar ik op dat moment zat als trainer van de heren. Ze maakte onderdeel uit van de ‘meiden met een missie’. Altijd goedlachs, veel plezier maar iedere dag keihard werken. Ze trainde echt om iets te bereiken’’.

Ander leven
Technisch directeur Sjors Röttger kan dat enkel beamen. Hij zag ook de drive die Jokelyn als topsporter had om steeds weer beter te worden. ,,Ze kwam wat later bij die groep, was ook wat ouder dan de rest. Jokelyn had twee mogelijkheden, want ze was ook heel goed in kaatsen. Pas later kwam handbal er bij. Ze had een heel ander leven dan de meeste speelsters. Toch ging ze met die groep van Bert Bouwer aan de slag. Haar studie als gymnastiekleraar was al afgerond. Maar na haar werk reisde ze nog uren met de trein naar Zeist. Dat kan alleen als je gepassioneerd bent en het beste uit jezelf wil halen. Jokelyn combineerde dat allemaal. Tegenwoordig zeggen we al snel ‘dat kan allemaal niet’. Nu streven talenten al heel jong die droom van handbal na. De studie komt wel, zeggen veel ouders dan’’.

Ambite en talent
Groener schaart Tienstra, goed voor 175 interlands, onder één van de beste keepsters die Nederland ooit voortbracht. ,,Ik denk dat ze daar zeker bij hoort. Ze heeft jaren op het hoogste niveau gespeeld in veel verschillende grote handballanden. En neem het WK in 2005 waar ze samen met Debbie Klijn het doel verdedigde. In dat succes hebben zij als keepsters een hele belangrijke rol gespeeld. Met een dosis ambitie en talent heeft Jokelyn laten zien dat je heel ver kan komen’’. Röttger: ,,Ze moest er heel hard voor werken. Haar lengte had ze zeker mee, maar ze was niet iemand die vanuit haar talent de dingen deed. Ja, ik denk dat ze bijna van wereldniveau was. Ze zat heel dicht tegen die pure top aan. Mede door haar en Debbie Klijn zijn we in Rusland vijfde geworden op het WK. We hadden keepsters met het niveau van de wereldtop die elkaar beter maakten. In 1999 was er natuurlijk die poulewedstrijd tegen Noorwegen in Stavanger. Toen kon je al zien hoe goed ze was’’.

Warm en emotioneel
Tienstra werd geboren in het Achterhoekse Borculo, maar groeide op in Sint-Annaparochie in Friesland. Zowel Groener als Röttger roemen haar sociale kant. ,,Ze was heel begaan met anderen. Een nuchter mens inderdaad, maar als je haar beter leert kennen zie je ook de andere kant. Ik heb haar mogen kennen als een zeer warm en emotioneel mens. Dat heeft misschien niet iedereen zo gezien. Na het WK in 2005 ging ze aan de slag op Papendal bij de HandbalAcademie. En daar merkte ik ook dat zij iemand was die ook daadwerkelijk vroeg ‘hoe gaat het met je’. Ze was oprecht serieus in een ander geïnteresseerd. Dan zocht ze bijvoorbeeld meiden op die het niet altijd even makkelijk hadden op de Academie. Dat raakte haar echt. Het tekent haar als persoon’’, vindt Groener. ,,Toen was daar ineens die tumor en kreeg het echt in iemand geïnteresseerd zijn natuurlijk wel een andere lading. Mensen gingen dan haar meer vragen hoe het gaat, maar vinden dat tegelijkertijd vaak moeilijk in die situatie’’.

Streng en duidelijk
Behalve warm en sociaal kon Jokelyn Tienstra ook hard zijn als het moest. Bij voorbeeld in haar functie als hoofd HandbalAcademie op Papendal. ,,Ze was zeer gedreven maar ook streng als het nodig was’’, weet Röttger. ,,Dan zei ze tegen mij dat ze stappen had genomen en iemand weg moest van de HandbalAcademie. Op een duidelijke manier die echt onderbouwd was. Daar was dan weinig tegen in te brengen, want ze wist waar ze naar toe wilde. Jokelyn had ook die kwaliteit en kracht om een manager te zijn. Om moeilijke keuzes te maken. Tegelijkertijd had ze weer die sociaal vaardige kant. Mensen weten echt wie Jokelyn is. Ze zocht het contact. Was iemand van de communicatie. Op Papendal was ze de moeder van de Academie speelsters’’, heeft Röttger vaak gezien.

Bekend en erkend
Behalve in de Nederlandse competitie was Tienstra als keepster ook actief in grote handballanden als Noorwegen, Duitsland, Denemarken en Spanje. Vooral in San Sebastian voelde ze zich thuis en kon ze prachtig vertellen over de ‘schitterende en vaak rustige stranden’ van Baskenland. Ze was een avonturier die graag nieuwe mensen leerde kennen. En daar in haar rol als topsporter ook gebruik van maakte. ,,Zij kende heel veel mensen. Dat merkte je ook als je in het buitenland kwam met de nationale ploeg’’, weet Groener. ,,Er zijn er maar weinig internationaal die bekend en ook erkend zijn’’, vult Röttger aan. ,,Jokelyn was dat en dat is bijzonder. Wij wilden deze week die minuut stilte voor het duel met Zweden. Er was een hoop gedoe met de IHF, maar Zweden stond er 100 procent achter dat het zou gebeuren. Zij weten ook allemaal wie Jokelyn Tienstra is. Het was niet toevallig dat op die bijzondere avond Tess Wester uitgeroepen werd tot ‘man of the match’. Jokelyn heeft daar een belangrijke rol in gehad en Tess deed dit voor Jokelyn. Ze was er bij die avond. Dat geloof ik’’.

Engeltje in Denemarken
De afgelopen maanden ging het helaas hard achteruit met Tienstra die slechts 45 jaar mocht worden. Zware chemokuren die ze dit jaar opnieuw moest ondergaan in Utrecht mochten niet meer baten. Jokelyn overleed toen het WK in Denemarken net in volle gang was. In haar geliefde Duitse boerderij met IJslandse paarden waar ze zich zo gelukkig en op haar plek voelde. ,,De laatste keer dat ik haar gezien heb, was anderhalve week voor ons vertrek naar Noorwegen’’, haalt Groener het laatste contact terug. ,,Het was ergens midden november. Ik zei tegen haar: ‘ik vertel je wel het hoe geweest is, maar weet niet zeker of dat gaat lukken’. Ze zei dat ze graag zou meegaan maar dat ze er in Denemarken waarschijnlijk bij zou zijn als engeltje. In een bijna grappige opmerking zoals ze die vaak kon maken. Maar ze meende het ook. Ze wist dat het niet lang meer ging duren. Ik ben blij dat ik haar gekend heb. Een prachtmens. Het is alleen veel te kort geweest’’.

Keepersoefeningen thuis
Röttger bezocht Jokelyn kort geleden ook nog thuis: ,,Het was echt schrikken. Ik vind dat heel moeilijk, maar op een gegeven moment ga je daar naar toe. Je kon niet meer met haar praten en ze had ook niet door wie ik was. Terwijl ze half op de bank lag, zei ik ineens ‘we gaan keepersoefeningen doen’. Ze ging rechtop zitten. De armen in een keepershouding in een hoek van 45 graden. ‘Ik ben jouw trainer’, zei ik. ‘We gaan nu trainen’. Ze deed de oefeningen na. Na een paar minuten legde ze een arm op mijn rug en begon ze te kriebelen. Ze legde haar hoofd tegen mijn hoofd aan. Zo namen we samen afscheid. Toen fluisterde ze in mijn oor ‘let op jezelf’. Het was iets dat ter plekke allemaal ontstond en waar ik enorm van heb genoten’’.

Harder werken bij tegenslag
In Jokelyn Tienstra schuilde bovenal een keiharde topsporter die altijd het hoogste nastreefde. Iemand met passie voor presteren. Iemand die als droom had om de Olympische Spelen te bereiken. Een succesvol WK is daarvoor noodzakelijk. ,,Dat wij hier de komende week een fantastische prestatie willen neerzetten in Denemarken… Jokelyn zou niet anders willen’’, weet Groener. ,,Ze zou nooit willen dat we uit verdriet over haar verlies in een dip zouden raken. Integendeel. Dat is wel duidelijk voor iedereen in de groep. Bij tegenslag ging ze namelijk zelf alleen maar harder werken’’.